« غزلِ پلک »

هم پلک می زنی و هم این که مرا به هم             

هی می زنی مرا به هم و پلک را به هم

تبدیل می کنی غزلم را به متنوی                        

بیدار می شود قلم از خواب مثنوی

یک شب به جای سرمه مرا هم نمی کشی           

در انتظار چشم به راهم نمی کشی

تا بوسه گاه سرمه مرا می کشانی و...                 

بعداً حواس پرت مرا می پرانی و...

هی پلک می زنی و زمین را به آسمان                

منظومه ایست دایرۀ چشم هایتان

زهره ، زمین ، زحل همه تو مشتری منم              

مریخ های چشم تو را مشتری منم

می خواهمت شبیه درختی جوانه را                  

گلبرگ های خاکی قالی که خانه را

چون بوسه های مادر و فرزندهای پیر                

چون گریه های آخر لبخندهای پیر

ای چشمهای یک تَن ِ صد مرد را حریف            

محرم ترین نگاه تماشایی و لطیف

دور و بر ِ تمام تنم چشم می کنی                     

از بدو روز خلقت زن پلک می زنی

این وسوسه تمام نخواهد شدن گرفت                

باید به جرم دیدن تو پیرهن گرفت

باید بهانه های خدا را دوباره خورد                  

باید سقوط کرد ولی عاشقانه مرد

امشب که پلک های شما تا خدا رسید                

این مثنوی بهانۀ خوبی است تا رسید

ما بین رقص پلک زدن های چشمتان                 

دیدن ، وَ نیز دیده شدن پای چشمتان

آلوده ام به جرعۀ  یک لحظه خیره ات              

در امتداد دیدن من ، چشم تیره ات

معجون نور و روشنی ِ آفتاب و ماه                  

تک لحظۀ طلوع و غروب ، آبی و سیاه

باران ابر وحشی اردیبهشت من                       

محتاج توست ذائقۀ کار و کشت من

گونه به گونه ات که به ترفند می زنم               

از چشم هات یکسره پیوند می زنم

تا دام های تلخ تو را کشت می کنم                 

بادام های تلخ تو را کشت می کنم

ساعت دو پلک ونیم گذشته است از اذان          

من از دو پلک مانده به مسجد کنارتان

دارم نماز نافلۀ پلـــــک می شوم                 

مبهوت ناز قافلۀ پلـــک می شوم

ترکیب گاهوارۀ چشمت نشستنی است             

این خواب خوش پریدنی است و شکستنی است

عمرم ! نگاه آخریت را به هم نزن                  

آن ارتعاش مادریت را به هم نزن

این هم دعا ترا به خدا مستجاب شو               

یک آن مرا ببین و بخند و جواب شو

امشب دوباره حادثه آغاز می شود                 

پروانه های روسریت باز می شود

من پلک می شوم وَ به هم می زنی مرا            

گویی تو شاعری و قلم می زنی مرا

دفتر قلم به سینه نشسته ردیف تو                  

تا بیت بیت کَنده شود با ردیف تو

با شور و حال مردمکت ( خال چشم تو )         

تقدیم می شود غزلم مال چشم تو:

مشکی ترین ستارۀ شبهاست چشم تو

شاید خسوف کامل دنیاست چشم تو

ضرب الاجل برای تمام غزالهاست

از بس که دلبرانه و زیباست چشم تو

معصوم و سر به زیر صدایش نمی چکد

آری متین و ساکت و آقاست چشم تو

حرفی است نو تر از همۀ شعرهای من

چون اولین نوشتۀ نیماست چشم تو

می خواهمت درست مرا آنچنان که تو

من دوست دارمت وَ مرا خواست چشم تو

یک لحظه باش پلک نزن گوش کن به من

اصلاً نه من نه تو همۀ ماست چشم تو

در آخرین لحظات بروز رسانی مطلع شدم که دوست عزیزم سجاد حاجی حسینلو به دنیای مجازی آمد :

                                          پرسه در کلمات